Vrouwen met de seksuele stoornis vaginisme hebben een zodanige afkeer van seks dat de gespierde wand van de vagina zeer sterk kan samentrekken. Deze samentrekking is zo krachtig dat penetratie, zelfs het inbrengen van een tampon, bijna onmogelijk wordt. In dit artikel zet Charmaine Borg de hypothese uiteen dat deze bijzondere afkeer van seks sterk verband houdt met de emotie ‘walging’.
Seksueel verlangen brengt een tweestrijdigheid in de mens naar boven: enerzijds wil hij zich overgeven aan zijn verlangens, terwijl hij anderzijds zijn eigen driften de baas wil zijn. De door Racine bewerkte versie van Phèdre toont op een diepgaande manier deze innerlijke strijd, in het personage van Hippolyte, die zich op krampachtige wijze afkeert van zijn seksuele verlangens. Aan de hand van deze tragedie analyseert Marianne Mann de paradoxale aard van de mens en zijn driften.
De Kamasutra en de hindoeïstische en boeddhistische leer van puurheid en verlichting, al eeuwenlang elementen van dezelfde Aziatische culturen, lijken geen groter contrast met elkaar te kunnen vormen. Hoe in het boeddhisme en hindoeïsme seks, erotiek, goden en meditatie toch samen kunnen gaan beschrijft Paul van der Velden in het volgende artikel.
Barbie is een krachtig icoon van de Amerikaanse popcultuur en speelt een belangrijke rol in de jonge jaren van veel kinderen. Haar producent, speelgoedfabrikant Mattel, heeft tot nu toe altijd geprobeerd elke associatie met seks te vermijden, soms op het krampachtige af. Tegelijkertijd draagt Barbie toch bepaalde seksepatronen uit, en fantaseren kinderen evengoed over Barbies seksleven. Gosewinkel laat in dit artikel zien wat Barbie en haar al dan niet afwezige seksualiteit ons leert over seks in de westerse samenleving.
Wie heeft zich nog nooit laten verleiden? Door die mooie jongen in de Italiaanse discotheek, de knappe vrouw in haar eentje aan de bar, de verkoper die zo leuk lacht, of het leuke meisje in bikini, aan het volleyballen op het strand? Iedereen voelt wel eens de kracht van de erotische aantrekking. Maar wat is het dat ons verleidt? Waarom verschijnt iemand uit de ‘grijze stoet’ van mogelijke partners als erotisch aantrekkelijk en een ander niet.
De ruimte in een postmoderne stad wordt ingevuld onder invloed van consumptie patronen van de mens. Daar waar de producten, het gemak en het plezier zijn, woont de stadsmens. Datgene wat geconsumeerd wordt echter, heeft haar waarde niet meer in zijn functionaliteit of realiteitszin, maar in haar betekenis. We kopen producten om hun begerenswaardige allure, om datgene wat het product en daarmee de koper van waarde maakt. Maar in een zich snel ontwikkelende cultuur waarin “life is art” een gebezigde term lijkt, raken betekenissen en hun referenten snel in de uitverkoop. Ook deze snelle betekeniswisseling is terug te vinden in het uiterlijk van de stad. Mark van Ostaijen analyseert dit gegeven aan de hand van het voornaamste voorbeeld van de postmoderne stad: Los Angeles.
Mark van Ostaijen heeft een bachelor Vrijetijdswetenschappen en de master Leisure studies afgerond aan de Universiteit van Tilburg. Hij doet nu een interuniversitair georganiseerde master, het Programme in European Urban Cultures, waarvan de Universiteit van Tilburg een van de deelnemers is.
De staat heeft een heel arsenaal aan middelen om controle te houden over de stedelijke ruimte. De laatste decennia heeft ze echter stedelijke vernieuwing steeds meer aan de markt over gelaten. Dit zorgde enerzijds tot enkele grote successen, maar leidde anderzijds tot de verwaarlozing van commercieel oninteressante buitenwijken. De gevolgen drongen zich op toen in 2005 in vele Franse voorsteden rellen uitbraken. Dit artikel beschouwt aan de hand van deze rellen de rol van de staat, en hoe zij stedenbouw gebruikt om de samenleving te beheersen.
Joost Lauppe studeert architectuur en civiele techniek aan de Technische Universiteit Delft.
In onze samenleving hebben we het vaak over de ‘publieke ruimte’ enerzijds en de ‘private ruimte’ anderzijds. Een veelgehoorde opvatting is dat het private alles bevat wat niet publiek is, en dat het publieke alles bevat wat niet privaat is. In dit artikel behandelt Rudi Visker een alternatieve opvatting en verkent hij de gevolgen die deze opvatting heeft voor het individu en de samenleving.
Rudi Visker is hoogleraar Hedendaagse wijsbegeerte aan het Hoger Instituut Wijsbegeerte van de Katholieke Universiteit Leuven.
De individuele beleving van de omgeving is uiterst complex. De omgevingspsycholoog probeert dit desondanks in kaart te brengen. Ronald Hamel legt uit hoe hij denkt dat de menselijke beleving van de omgeving kan werken en welke aspecten hierbij komen kijken. Bij het ontwikkelen van ruimtelijke projecten kunnen omgevingspsychologen een grote rol spelen.
Ronald Hamel werkt bij de afdeling Psychologie van de Faculteit der Maatschappij- en Gedragswetenschappen van de Universiteit van Amsterdam. Hij geeft onderwijs op het gebied van cognitieve psychologie en omgevingspsychologie. Zijn onderzoek beslaat ook die gebieden: denken en kennisontwikkeling tijdens probleemoplossen en de beleving van de omgeving.
Het literaire genre van de sciencefiction draait om de verwondering over technologie. Tegenwoordig echter is de technologische ontwikkeling niet meer iets verwonderlijks, maar een vanzelfsprekend onderdeel van het dagelijks leven. Echte sciencefiction wordt dan ook niet meer gemaakt, maar alleen nog verhalen die opgeleukt worden met ruimtepakken en spaceshuttles. We zullen op zoek moeten gaan naar een nieuwe vorm van literatuur die ons op de toekomst kan voorbereiden.
Jürgen Snoeren is als uitgever werkzaam bij uitgeverij Mynx, voorheen uitgeverij M. Zelf schrijft hij korte verhalen en heeft in 2002, 2004 en 2006 gejureerd bij de Paul Harlandprijs, de wedstrijd voor korte, Nederlandstalige sciencefiction- en fantasyverhalen.