Sinds het ontstaan van symbolisch denken heeft de mens waarschijnlijk al nagedacht over wat er buiten de aarde is. Volgens sommige volken waren die lichtpuntjes aan de hemel voorvaders, volgens anderen goden: er waren er vele ideeën over. Het idee van buitenaards leven is waarschijnlijk net zo oud als de ontdekking dat die lichtstolpjes geen voorvaders, goden of vuurbollen op een paar kilometer hoogte waren, maar planeten en sterren met hun eigen stelsels daaromheen.

Wanneer er tegenwoordig over buitenaards leven wordt gesproken, wordt vaak als eerste aan Mars gedacht. Sinds ruimtesondes hebben laten zien dat de rode planeet eigenlijk een dode wereld is, lijkt de kans op leven echter een stuk waarschijnlijker op een geheel ander hemellichaam: Europa, één van de manen van Jupiter. Diep onder een dikke korst van ijs herbergt deze maan een gigantische oceaan. In dit artikel laat Gerard van den Akker zien waarom daar mogelijk bacterieel leven gevonden kan worden en hoe we door die kilometers dikke ijslaag kunnen komen.